Imagin o Louisie cz.2

Myślałam że odpuściła, minęło już siedem dni od tej pamiętnej rozmowy. Ale nie wiedziałam jak bardzo się myliłam. Zbliżały się moje urodziny, a ona obiecała zorganizować mi najlepszą imprezę świata.

- Chodź, jedziemy! - krzyknęła w czwartek, czyli dzień przed moimi urodzinami?!

- Ale gdzie?

- Po sukienkę, głuptasie. Nie masz nic odpowiedniego.

- Nie mam kasy.

- Ale ja mam, wsiadaj a nie gadaj.

Wsiadłam, gdy dojechałyśmy do galerii przeszłyśmy chyba z dwadzieścia sklepów i nic nie znalazłyśmy, nagle obie zatrzymałyśmy się przed wystawą jednego ze sklepów, popatrzyłyśmy na tą samą sukienkę następnie na siebie i znów na sukienkę po czym weszłyśmy do sklepu i zapytałyśmy kasjerki:

- Gdzie można znaleźć tą śliczną czarną sukienkę w białe kropki, rozmiar 36-38.

Kasjerka wskazała nam drogę, wzięłam oba rozmiary i poszłam do przymierzali. Okazało się że pasuje na mnie 36, leżała idealnie... Popatrzyłam na cenę i aż się przeraziłam. Szybko przebrałam się w swój strój i wyszłam...

- I jak?

- Sukienka leży idealnie, ale nie stać mnie na nią.

- Ale na pewno leży idealnie? Podoba ci się?

- Tak i tak ale nie mam na nią kasy.

- Ja płacę...

- Ale to …

- Nie ma ale, należy ci się za te wszystkie okropności jakie ci sprawiłam – powiedziała po czym ruszyła w stronę kasy z sukienką za tak kosmiczną cenę że bałam się że gdy dostanie wyciąg z banku to zmieni zdanie i każe mi za nią oddać, a mnie naprawdę nie było na nią stać.

- To teraz jeszcze tylko buty – powiedziała i raźnym krokiem ruszyłam przed siebie.

- Ale ja nie mam pieniędzy na żadne buty w tym sklepie.

- Ale ja mam, chodź nie marudź bo sobie też muszę kupić.

I tak jakoś się stało że poszłam za nią już w trzecim butiku znalazłam śliczne buty, na 14 centymetrowej szpilce w czarnym kolorze w różowe różyczki. Idealnie pasowały do mojej sukienki... I o Boże! Były od niej o dwa razy tańsze!... [NN] toż sobie kupiła buty, na mniejszym obcasie gdyż jak to powiedziała – Nie mogę być wyższa od solenizantki – i ruszyłyśmy dalej, ale tylko po to by pooglądać rzeczy.

Następnego dnia zrzuciła mnie o siódmej z łóżka, zamierzałam iść na zajęcia, ale powiedziała że kategorycznie nie mogę. Po czym pół śpiącą zawiozła do fryzjera. Ten zrobił mi śliczne loki i lekko je podpiął u góry, dodatkowo wpiął mi we włosy kilka różowych różyczek i dodał – Te róże powinny się utrzymać około dwunastu godzin, ale różnie bywa przy tak wysokich temperaturach jak dziś – na co moja szalona kuzynka powiedziała że w razie czego kupi kilka w kwiaciarni i sama mi je zmieni. Zastanawiałam się jak mam przez cały dzień nie zniszczyć tej fryzury. Ale to nie okazało się problemem. Gdyż zaraz po wyjściu z salonu fryzjerskiego popędziłyśmy do kosmetyczki.

- Ale po co to wszystko – zapytałam przed wejściem do salonu.

- Dlatego że jesteś moją jedyną kuzynką, którą przez lata zaniedbywałam – odpowiedziała i zaśmiała się cicho...

Po kosmetyczce udałyśmy się jeszcze po jakieś drobiazgi do pasmanterii oraz po róże do kwiaciarni i aspirynę do apteki – to ostatnie było po to by róże dłużej wytrzymały.

Gdy skończyłyśmy zakupy była już 14... Więc [NN] stwierdziła iż możemy już jechać na moje przyjęcie. Zastanawiałam się po co to wszystko dla rodziny, ale okazało się że moja kuzynka zaprosiła całą szkołę i pół miasta, wynajęła salę w jakimś dworku... A z rodziny nie było nikogo poza kuzynami i kuzynkami.

- To są moje urodziny – zapytałam w pewnym momencie.

- No tak... Coś nie pasuje? Nie ten kolor obrusów, jesteś uczulona na kwiaty? Co jest nie tak – zapytała z przerażeniem [NN]

- Nic, ale skąd wzięłaś na to pieniądze?

- No wiesz...

- Ja za to zapłaciłem – usłyszałam znajomy głos za sobą, gdy się obróciłam ujrzałam Louisa – chciałem Cię przeprosić a nie odzywałaś się do mnie, więc zorganizowałem Ci przyjęcie urodzinowe.

- Ja wychodzę – powiedziałam gdy tylko to do mnie dotarło.

- Nie zostań – powiedział Lou i przyciągnął mnie do siebie.

- Ja was zostawię samych – powiedziała [NN] i odeszła.

- Proszę wybacz mi, zrobiłem głupio ale zależy mi na tobie.

- A skąd wiesz że ja cię lubię?

- Po prostu wiem... Marcheweczko...

- Jak?

- Marcheweczko... Wymyśliłem to bo kocham marchewki a ty pomagasz babci przy nich, pasuje do ciebie.

- Dzięki... - w moim brzuchu chyba zbierały się motyle. To było... Przyjemne.

Louis wstał od baru o który się opierał, chwycił mnie za rękę i pociągnął.

- To że powiedziałam dzięki nie oznacza że możesz mnie porywać.

- Zatańcz ze mną – powiedział, ale wcale nie pytał o zgodę.

Tańczyliśmy przez jakiś czas, z przerwami na życzenia. Gdy w pewnym momencie powiedział:

- Nie złożyłem Ci życzeń, przepraszam

- Nie gniewam się na ciebie, nie umiem... - no nie, po co ja to powiedziałam?

Po tych słowach, przyciągnął mnie bliżej siebie i powiedział:

- Naprawdę, bo ostatnio się ponad dwa tygodnie nie odzywałaś. A ja cię naprawdę kocham.

- Wiem, ja ciebie też – i znowu, po jakie licho ja to powiedziałam!

On się uśmiechnął, przyciągnął mnie jeszcze bliżej. Tak blisko że prawie nie miałam czym oddychać, i szepnął mi do ucha:

- To dobrze... Znaczy że mogę to zrobić.

Po czym mnie pocałował, ten pocałunek był długi i namiętny ale przepełniony miłością i namiętnością.

- Lou...

- Proszę nie uciekaj – przerwał mi.

- Lou... Chyba się zakochałam.

- W kim?

- W tobie, wariacie.

Po długich godzinach spędzonych na tańcach z Louisem, odbiorem życzeń urodzinowych i prezentów. Oraz piciu zdecydowanie za dużej ilości alkoholu. No i przytulaniu Lou – a to ciekawe że można wpaść tak głęboko że nie będzie się potrafiło puścić ukochanego choćby na sekundę – zawsze śmiałam się z takich osób a teraz? Zrobiło się bardzo późno, a ja byłam zmęczona ale nie mogłam wrócić do domu, do rodziców i dobrowolnie zgodzić się na śmierć. I pomimo iż byłam pełnoletnia to zabiliby mnie za to że jestem pijana. Louis zaproponował że wynajmie mi pokój w hotelu. Zgodziłam się ale koniec końców obudziłam się w jego domu, w jego łóżku, w jego koszulce ;/

Obok mnie na kartce było napisane:

Śpię w sypialni gościnnej – dostałaś wygodniejsze łóżko. Jak byś się bała to dzwoń – przybiegnę. Jak byś potrzebowała pić – koło łóżka postawiłem ci wodę i sok. Jak byś zgłodniała – wyjdź z pokoju idź prosto dojdziesz do salonu, skręć w lewo będzie kuchnia. Buziaki Twój Lou.

Więc szybko wyciągnęłam komórkę i zadzwoniłam:

- Zostawiłeś mnie, w obcej sypialni. Pół nagą i sobie poszedłeś? Przyjdź tu albo się obrażę.

Do sypialni wpadł w ciągu niespełna po trzydziestu sekundach...

- Coś się stało marcheweczko?

- Tak, obudziłam się a ciebie tu nie było.

- Byłaś pijana, nie chciałem żebyś pomyślała że cię wykorzystałem.

- Kładź się tu albo się obrażę.

- Dobrze, dobrze! - Położył się obok mnie, i mocno do siebie przytulił oraz dał całusa w czoło...

- Obiecasz mi coś?

- Tak, ale co?

- Obiecaj że mnie nie zostawisz, nie rzucisz mnie jak jakiejś...

- Obiecuję.!

- Nie skończyłam.

- Ale ja skończyłem – powiedział po czym znów mnie pocałował. Tym razem w usta. Wszystko skończyło się tak że wylądowaliśmy razem pod kołdrą i mimo iż była już 9 w sobotę a ja byłam umówiona z moją kuzynką na 11 w dworku to żadne z nas nie zamierzało wstać. Przytulaliśmy się i cieszyliśmy swoją obecnością.

autorka: Crazy Mirror 

współautorka: Crazy Carrots